23/7/18 - Going East!

4387 km gefietst: 124 gedoneerde kinderfietsen
Akhaltsikhe, Georgie, 23 juli 2018

___________________________________________________

Voordat we Albanië in fietsen, horen we verschillende spookverhalen. De Albanezen zouden ‘niet goed’ zijn, we moeten op onze spullen letten en uitkijken voor drugsdealers. We geloven de verhalen niet helemaal, maar zijn toch op onze hoede wanneer we de grens oversteken. Na de grenscontrole worden we door enkele Mercedessen ingehaald. De verhalen willen ons doen geloven dat alle in Europa gestolen Mercedessen in Albanië terecht komen. Zouden de verhalen misschien toch waar zijn? Het verhaal dat de mensen ‘niet goed’ zijn kunnen we gelukkig na enkele kilometers al ontkrachten. Bij Shkodër worden we al zwaaiend vrolijk begroet.


‘Are you Okay?’
De nacht van 23 op 24 juni beleven we de zwaarste onweersbui van onze reis. Een oorverdovende knal, dan begint het hard te regenen en te waaien. De tent schudt heen en weer en de druppels op het doek maken veel lawaai. Op het scherm van onze telefoon verschijnt een bericht: ‘Are you okay’? Even later staat de eigenaar van het hostel waarbij wij in de tuin kamperen naast onze tent. ‘If you want: take your sleepingbags and you can sleep dry and safe inside’. We denken dat het wel zal meevallen en besluiten in de tent te blijven liggen. 3 uur lang blijft het hard onweren, regenen en waaien. We gaan de tent nog uit om extra scheerlijnen uit te zetten. We slapen weinig, maar gelukkig hebben we geen schade.

Albanië - Fietsland van de Balkan
De volgende drie dagen fietsen we met de wind mee over de vlaktes van noordwest Albanië. Heerlijk! We zetten zelfs een nieuw record: voor de lunch hebben we al meer dan 50km gefietst en we sluiten de dag af met 135km op de teller. Het vlakke landschap doet ons denken aan fietsen in Nederland... Behalve dat de Albanezen het niet zo nauw nemen met de verkeersregels (en regels in het algemeen). Toch verloopt het verkeer soepel en in tegenstelling tot de Kroaten geven de Albanese automobilisten ons veel ruimte. Misschien komt het doordat Albanezen berekend zijn op langzaam rijdend verkeer zoals paard en wagen of trage tractoren. Of het komt omdat Albanië gerust ‘hét fietsland’ van de Balkan kan worden genoemd. We zien veel fietsers: jong én oud. Er zijn fietspaden en winkeltjes vol kinderfietsen. Zo goed als in ons eigen fietsstad Groningen is het niet geregeld. Maar wij zeggen: goed bezig!

We horen van familie en vrienden dat het een prachtig voorjaar is in Nederland. Wij hebben helaas minder geluk met het weer. Waar de zon volop schijnt in Groningen, komt de regen bij ons met bakken uit de lucht. We fietsen meerdere dagen door de regen en komen vaak doorweekt aan op plaats van bestemming. We kamperen daarom minder en kiezen eerder voor het comfort van een hostel. Af en toe drinken we een kop koffie in een café om op te warmen. Je zou het misschien niet verwachten: de koffie smaakt voortreffelijk! Schijnen de Albanezen van hun Italiaanse buren te hebben geleerd.

Als we op een avond na een lange dag fietsen om 20.00 uur nog steeds geen geschikte plek hebben gevonden om onze tent neer te zetten, vragen we een paar dorpsbewoners naar een slaapplaats. Een herder wijst naar een huis in aanbouw. Het lijkt ons eerst een raar idee hier te overnachten, maar ach: waarom ook niet? Als we onze tent opbouwen komen verscheidene nieuwsgierige dorpsgenoten langs. Geen van hen spreekt Engels. Met handen en voeten proberen we uit te leggen dat we van Nederland naar China fietsen. In een poging ons verstaanbaar te maken noemen we alle landen waar we doorheen gaan fietsen/doorheen hebben gefietst in volgorde op. Als de tent staat komt de eigenaar van het huis langs. Hij vindt het prima dat we er overnachten en brengt ons zelfs een lamp! In het plaatselijke café halen we wat te drinken. De kinderen van de caféhouder vinden het reuze spannend dat wij er zijn. Martijn krijgt een telefoon in zijn hand gedrukt: iemand die Engels spreekt! Zo kunnen we alsnog met elkaar communiceren.

Als we door de regen naar Gjirokaster fietsen, komt er vanaf de berg een groep wilde honden aangestormd!


Ondanks dat Albanië echt niet is zoals de verhalen je willen doen geloven, hebben we twee angstige ervaringen in het land. Als we door de regen naar Gjirokaster fietsen, komt er vanaf de berg een groep wilde honden aangestormd. Luid blaffend cirkelen ze om ons heen. We schrikken en proberen door luid te schreeuwen en stenen te gooien ze weg te jagen. We hebben niet meteen succes en inmiddels hebben zich 10 agressieve honden om ons heen verzameld. Gelukkig komt een vrachtwagen aangereden die een paar keer hard toetert. Dit schrikt de honden wel af. Snel fietsen we verder.

Een paar dagen daarvoor fietsen we na de lunch een dorp uit. Mariëlle fietst voorop en ziet op de weg een jongen (+/- 12 jaar oud) staan die we eerder bij een kebabzaak hebben gezien. Hij gebaart dat we moeten stoppen en laat een pistool zien. Hij wil ‘money’. Mariëlle heeft geen idee hoe dit in te schatten. Is het enkel een snotaap die probeert stoer te doen, of is het pistool echt? Ze geeft hem 200 lek (omgerekend €1,60) en kijkt hoe hij reageert. Hij wil natuurlijk meer ‘money’. Dan komt Martijn aan gefietst. Hij fluit luid op z’n vingers en de jongen stormt weg. Martijn heeft de jongen daarvoor bij de kebabzaak zien spelen met zijn neppistool. Ook al weten we dat het maar een snotaap was die waarschijnlijk stoer tegenover zijn vrienden wou doen, toch zijn we geschrokken. Laat deze ervaring echter niet je beeld van de Albanië bepalen. Verder waren alle mensen die we zijn tegen gekomen ontzettend vriendelijk en gastvrij!

Griekenland - Hoogtemeters, 6 liter zweet en een netwerk van zoutkringen
Via een hemelsblauwe waterbron genaamd Syri I Kalter (het blauwe oog) rollen we door naar Griekenland. Griekenland verrast ons: het is heerlijk rustig op de wegen, de bergen zijn schitterend en elke dag vinden we een mooie plek om te wildkamperen. We wassen onszelf in ijskoude rivieren en genieten van het leven in de natuur. Warm is het trouwens wel! Elke dag is het boven de 35 graden, waardoor het fietsen af en toe moeizaam gaat. Vooral bergop is het zwaar. Elke dag drinken – en zweten we – meer dan 6 liter water. Op onze kleren staan netwerken van zoutkringen getekend. We willen graag de rotsen van Kalambaka bezoeken en komen erachter dat we hiervoor meer dan 1000m moeten klimmen. Dat gaat ons met deze hitte waarschijnlijk veel tijd kosten... tijd die we niet hebben omdat we begin september in het Pamir gebergte willen zijn (daar fietsen we op 4000m hoogte: later dan september arriveren betekent sneeuw en (vries)kou, maar misschien ook een afgezette pas). We besluiten daarom voor het eerst tijdens onze reis een bus te nemen.


De non van Kalambaka

Met het inladen van de fietsen lijkt de buschauffeur niet te begrijpen dat de fietsen voor ons van onschatbare waarde zijn. We zitten zenuwachtig in de bus en denken bij iedere hobbel aan onze tweewielers in het ruim. Gelukkig komen ze ongeschonden de bus uit wanneer we in Kalambaka arriveren. De aankomst in Kalambaka is bijzonder: het dorpje ligt aan de voet van metershoge rotspilaren. Boven op de rotsformaties bevinden zich zeven kloosters. Het is een wonderlijk gezicht. We laten onze bagage achter bij een camping en beklimmen per fiets de rotsen. Het uitzicht is magisch. Elke 100m staan we stil om een foto te maken. Als we een van de klooster willen bezoeken mogen we niet naar binnen. Mariëlle kan een rok en vest lenen om haar bloten armen en benen te bedekken, maar Martijn zijn broek is te kort en een rok mag hij niet aan. Weer buiten laat Martijn zijn broek tot op z’n enkels zakken en maken we rechtsomkeert. Gelukkig zit er een andere non. Ze kijkt even moeilijk maar geeft ons daarna het voordeel van de twijfel. Binnen genieten we van prachtig geschilderde iconen, boeken van 500 jaar oud en een fantastisch uitzicht op Kalambaka.  

Van Kalambaka gaan we naar Athene. We blijven hier twee dagen en bezoeken de oude stad. We wanen ons in de tijd van de oude Grieken en beklimmen onder andere de Akropolis. Als we op de boot van Athene naar Chios stappen zijn we stiekem blij dat we de drukke benauwde stad weer kunnen verlaten. We zijn liever in de natuur dan in een grote stad. In Cesme zetten we voor het eerst voet aan wal in Turkije. Land nummer 11 is een feit! Net als de eerste twee lekke banden...


Turkije - Onder politiebegeleiding naar een verlaten pompstation
Onderweg naar Izmir zetten we onze tent op naast een politiebureau. Wildkamperen in Turkije is legaal, maar we melden de politiemannen toch even dat we hier kamperen. ‘Geen probleem’ zegt de politieman, maar hij waarschuwt ons voor slangen, schorpioenen én wilde varkens. Er wordt wat heen en weer gebeld en we krijgen een Engelssprekende dame aan de lijn. Ze vertaalt dat het de politie niet verstandig lijkt hier te kamperen, maar dat ze ons wel naar een veilige plaats kunnen brengen. Snel pakken we onze tent op. In het donker krijgen we een politie-escorte (met zwaailichten!) naar een meer veilige plaats. Daar aangekomen zijn we lichtelijke teleurgesteld. De plaats is aan een drukke weg, er zijn veel mensen in de buurt en in de ochtend zal de zon al vroeg op onze tent schijnen. De politieman ziet onze teleurstelling en stelt een andere plaats voor. We krijgen een escorte naar een leegstaand pompstation naast het politiebureau. Om 12 uur ’s avonds kunnen we dan eindelijk onze tent opzetten. De volgende ochtend drinken we een kop koffie op het politiebureau en bedanken de mannen voor hun ontzettend aardige hulp!


Capadocië (Turkije) - Wildkamperen in een grotwoning
Vanaf Izmir nemen we een nachttrein naar Konya om tijd te winnen voor het Pamir gebergte. Eerst weigert de conducteur onze fietsen mee te nemen, maar nadat Mariëlle bijna alle managers heeft gesproken mogen ze toch mee. Phieuw. 15 uur lang hobbelen we door het Turkse landschap en leggen (enkel) 668km af. Van Konya gaan we naar Cappadocië. Een landstreek in het midden van Turkije. Door een vulkanische periode, langzame verwering en verschillende gesteentetypen is er hier een bijzonder landschap ontstaan. 

We komen in het donker aan. Zonder dat we het goed kunnen zien duwen we onze fietsen ergens een berg op. Bovenop de berg ontdekken we een van de vele oude grotwoningen. We proberen onze tent in de grot op te zetten en het past precies! De volgende ochtend worden we om 05:00 wakker van een blazend geluid. Als we de tent openritsen zien we op nog geen 20m afstand een luchtballon opstijgen! De ballon is zo dichtbij dat we bijna kunnen instappen. We maken foto’s van de 10tallen opstijgende ballon en gaan daarna nog even slapen. ’s Middags fietsen we door het gebied heen en genieten van de bijzondere natuur. We wandelen door een vallei en plukken verse pruimen en abrikozen van de bomen. ’s Avonds zetten we onze tent neer boven op een heuvel met een prachtig uitzicht over het tufsteenlandschap van Cappadocië. Ondanks dat Cappadocië een toeristisch gebied is, zijn wij de enige mensen hier. We koken, douchen onszelf onder de waterzak en gaan vroeg slapen. De volgende ochtend genieten we van een lucht gevuld met ballonnen. Vanaf onze campingstoeltjes op de eerste rij tellen we er meer dan 100!

De volgende ochtend genieten we van een lucht gevuld met 100 ballonnen

We fietsen verder en nemen vanaf Kayseri een 17 uur durende treinrit naar Erzurum. We slapen onderweg niet veel, maar zien wel prachtige landschappen. In Erzurum bezoeken we twee oude moskeeën. Het is een bijzondere ervaring. In de ene moskee hangen allemaal foto’s van de mislukte militaire coup van 15 juli 2016, in de andere moskee wordt een ceremonie gehouden om de martelaren te eren die bij de couppoging zijn omgekomen. Overal in de stad hangen Turkse vlaggen en foto’s van president Erdogan. Dit alles voor ‘de dag van de martelaren’ van 15 juli. Op en top zelfverheerlijking van het huidige regime? De meeste Turken die wij spreken zien dit met afgrijzen aan.


Theedrinken in het gastvrije Turkijë

Na Erzurum volgt een week fietsen door de prachtige bergen van noordoost Turkije. We zien groene, rode, bruine, grijze en rotsige bergen. We kamperen op 2000m hoogte, in bossen en langs rivieren. En bovenal: we drinken liters thee! De Turken zijn het meest gastvrije volk dat we op onze reis zijn tegen gekomen. Waar we ook komen: boven op een verlaten bergtop of in het centrum van een drukke stad: overal krijgen we thee aangeboden. Daarnaast zijn de (Nederlandse) Turken enorm behulpzaam. 



We zien geen beren, maar hebben de volgende ochtend wel een blazende stier naast onze tent staan



Als we in Posof aankomen worden we gewaarschuwd voor wolven en beren. Gelukkig kunnen we veilig naast het huis van een Nederlands/Turkse familie die in Posof is voor familiebezoek kamperen. 
We zien geen beren, maar hebben de volgende ochtend wel een blazende stier naast onze tent staan. De eigenaar weet de stier tot bedaren te brengen en gelukkig loopt het goed af. Als de fietstassen weer zijn ingepakt ontbijten we samen met de familie. Daarna stappen we op de fiets naar Georgië. Benieuwd naar de cultuur van dit land! De enorme gastvrijheid en de fantastische natuur maken Turkije in ieder geval tot een van onze favorieten. 

Tesekkur edirum!! We kregen nog goed nieuws over de actie uit Groningen maar daarover meer in de volgende blog!

8153 km
Wie gaat er winnen?
Martijn en Mariëlle: 8153 km
Groningers: 0 km
We hebben al 178 kinderfietsen. Help ons de 500 te halen!
Doneer een fiets