China in de gloria!

Hoera wij zijn in China! Na zenuwslopende visumperikelen, meer dan 13.000 kilometer, 150.000+ hoogtemeters, 22 landen en 15 lekke banden zijn wij aangekomen in het ‘rijk van het midden’. Het voelt bijzonder. Enerzijds omdat we een jaar geleden op de fiets zijn gestapt met het doel om naar China te fietsen. We waren toen nog voorzichtig en zeiden dat we het gingen ‘proberen’. Inmiddels kunnen we zeggen dat dat ons is gelukt: wij zijn naar China gefietst! Een tweede reden waarom het bijzonder voelt is omdat alles hier – in onze ogen – er ‘bijzonder’ aan toe gaat. Een paar voorbeelden:

Een eerste middag in China

De eerste middag in China begint eigenlijk al buiten China. Als we nog in Laos fietsen, bevinden we ons praktisch al in China. Het gebied voor de grens is een grote bouwput. Chinese vrachtwagens vliegen ons om de oren en laten ons achter in wolken van stof. Het contrast kan bijna niet groter; van Laotiaanse dorpjes waar mensen in houten hutjes wonen naar grote Chinese casino’s en glimmende hotels.

Als we bij de Chinese douane komen, moeten we met fiets en al naar binnen. We worden direct uit de menigte gepikt en apart gezet. Even later komt er een man die vraagt om onze paspoorten. Minutenlang kijkt hij naar onze paspoorten, dan weer naar ons, dan weer naar onze paspoorten en alle stempels erin, dan weer naar ons. Bij het ‘lezen’ van de stempels druk hij zijn neus in onze paspoorten. Dan zegt hij dat we moeten wachten. Zenuwachtig vragen we ons af of we nog kunnen worden geweigerd als we een geldig visum hebben. Een kwartier later komt de man terug, geeft onze paspoorten terug en knikt dat het goed is. We slaken een zucht van verlichting. Daarna moeten alles tassen nog door de scanner. We hebben voor de zekerheid onze zakmessen in een (lege) bidon verstopt (de fiets incl. bidons kan niet door de scanner). Ook bij deze check gelukkig geen problemen. We hangen de tassen weer aan onze fiets en rijden het douanegebouw uit. Buiten geven we elkaar een high five en een kus: wij zijn naar China gefietst!

Wat ons als eerste opvalt is de welvaart. Dat komt vooral omdat we uit Laos komen en de laatste dagen door bergdorpjes met houten hutjes zijn gefietst. De wegen hebben geen gaten, de borders naast de wegen zijn beplant met prachtige tropische planten en glimmende reclameborden (met uiteraard Chinese tekens) bepalen het straatbeeld.

Verder: het verschil in gebruiken en gewoontes. Bij de douane maken we voor het eerst kennis met een Chinees publiek toilet. Martijn loopt de wc binnen en ziet daar 3 chinezen op een rij schaamteloos een grote boodschap doen. De wc’s hebben geen deuren. Het is dus praktisch mogelijk – mocht je dat willen – om tegelijkertijd je reet af te vegen en je buurman een hand te geven. Over wc’s gesproken; peuters hebben die blijkbaar niet nodig in China. Een veel voorkomend verschijnsel op straat zijn wild-plassende peuters. Wanneer de kids aandrang voelen, trekken ze hun broek naar beneden en laten gaan wat ze moeten laten gaan; op welke plek dat is maakt hen, en hun ouders, niks uit. Tijdens onze eerste middag in China hebben wij twee plassende peuters op de stoep gespot waarvan één, één meter voor ons stond.

Levensmiddelen voor de doden

Terwijl de peuter voor ons zijn behoefte doet – en wij een stap opzij moeten doen; we willen niet in een plas met plas staan – staat er even verderop een man een levende schildpad te verkopen. Hij staat langs de weg en houdt een levende schildpad bij zijn poot in zijn hand. Elke keer als er een auto langskomt, zwaait hij de schildpad in de lucht. Ook als we weer op de fiets stappen en langs fietsen slingert de man de schildpad in de lucht. Hij lacht en wij lachen als boeren met kiespijn terug. 

We fietsen die eerste middag langs talloze graven. De graven liggen niet – zoals wij gewend zijn in Nederland en veel andere delen van de wereld – op een begraafplaats. Nee, ze liggen overal. Midden op de akker, langs de rand van de weg of midden in het bos. De graven zijn allemaal versierd met glimmend plastic op stokken. Voor sommige graven liggen allerlei ‘levensmiddelen’ voor de overledene: kopjes koffie, bordjes met rijst, mandarijnen, zakjes chips, een appel, pinda’s, sigarettenpeuken.   

We sluiten de dag af met een verwarrende zoektocht naar een simkaart. 2.5 uur lang communiceren we via ‘google translate’ waarbij ons o.a. wordt gevraagd wat onze naam en adres in het Chinees is. De simkaart hebben we uiteindelijk gekregen maar weten we nog steeds niet hoe je Martijn de Jong Posthumus en Mariëlle van der Sluis in het Chinees schrijft. 

En als dit nog niet ‘bijzonder’ genoeg is. Hierbij nog een paar andere bijzonderheden volgens het internet. China is het land: 

* met de meeste inwoners: ongeveer 1,386 miljard;

* waar miljoenen mensen in grotten leven;

* waar google, facebook en whatsapp zijn geblokkeerd;

* met maar 200 achternamen;

* waar Mao Zedong door velen wordt vereerd;

* dat vijf tijdzones heeft maar één tijd hanteert;

* waar Chinese bruiden in het rood gekleed gaan omdat dat geluk brengt;

* met het record van de langste file: meer dan 100km en meer dan 10 dagen;

* dat speciale voetpaden heeft voor mensen die alleen maar op hun telefoon willen kijken;

* met miljoenen camera’s die haar inwoners in de gaten houden;

* waar sommige gebouwen geen vierde verdieping hebben omdat 4 het ongeluksgetal is;

* waar bijna alles wordt gegeten: o.a. honden, katten en schildpadden;

* dat officieel atheïstisch is maar waar meer dan 50 miljoen christenen wonen;

* waar je de doodstraf krijgt als je een panda vermoord;

* dat het meeste tabak produceert en consumeert;

* met het grootste leger;

* waar iedere 5 dagen een nieuwe wolkenkrabber verrijst;

* waar ‘ketchup’ vandaan komt en dat eigenlijk ‘gepekelde vissaus’ betekent;

* waar je aan tafel geen gebakken vis moet omdraaien en daarna op reis moet gaan want dat brengt ongeluk.

Onderweg naar Xi'an, Tijanjin en 500 gedoneerde fietsen
Onze reis gaat verder via de uitlopers van de Himalaya in de provincie Yunnan. Daarna gaan we op weg naar de twee partnersteden uit Groningen – Xi’an en Tianjin – om als fietskoeriers brieven van onze burgemeester af te leveren. Ondertussen hopen we ook het andere doel van de reis te halen: 500 kinderfietsen inzamelen. Nog een kleine honderd te gaan. Helpen jullie mee!?

Groetjes M&M 

PS: We skypen zo nu en dan met onze vrienden van Oog. Maandag was Mariëlle live in de uitzending (Oog Ochtendshow, vanaf 38:00).

20000 km
Wie gaat er winnen?
Martijn en Mariëlle: 20000 km
Groningers: 0 km
We hebben al 500 kinderfietsen. Help ons er nog meer te halen!
Doneer een fiets